Op besoek





‘k Sal op besoek bij un stadsdichter! Wêr’t hij woant?


Later!

Fearkracht





Burgemeester Johannes Kramer opent Kruiswegwandeling Sneek 2026

SNEEK - De Kruiswegwandeling Sneek wordt op woensdag 4 maart 2026 officieel geopend door burgemeester Johannes Kramer van Noardeast-Fryslân. De opening is rond 11.00 uur bij Weduwe Joustra in Sneek. Belangstellenden zijn welkom om daarbij aanwezig te zijn en aansluitend (een deel van) de wandeling te lopen.


De Kruiswegwandeling wordt dit jaar voor de zevende keer georganiseerd en voert langs veertien kruiswegstaties: beelden van momenten uit de lijdensweg van Jezus op weg naar Golgotha. De staties zijn geplaatst op verschillende openbaar toegankelijke plekken in de binnenstad, zoals winkels, het museum en de bibliotheek.

Thema: Veerkracht

Het thema van 2026 is Veerkracht. Dat thema sluit aan bij de Kruiswegwandeling in Volendam, waar eveneens ‘Veerkracht’ centraal staat. De keuze hangt samen met de herdenking van de nieuwjaarsbrand in café ’t Hemeltje, dit jaar 25 jaar geleden. Daarbij kwamen veertien jongeren om het leven en raakten veel mensen gewond. Volgens de organisatie gaat het thema over verlies en lijden, maar ook over hoop, saamhorigheid en de kracht om samen verder te gaan.

Teksten en QR-codes

Bij alle expositielocaties zijn gidsen beschikbaar met teksten van pastoor Peter van der Weide. Daarnaast leveren onder anderen emeritus classispredikant Wim Beekman, pastoor Paul Verbeek (Bergen op Zoom), Cees de Wit (initiatiefnemer van de Kruiswegwandeling in Volendam) en Henk van der Veer, stadsdichter van Sneek, bijdragen. Via een QR-code bij elke locatie zijn de teksten ook digitaal te lezen.
De Kruiswegwandeling is te bezichtigen van 4 maart tot en met 4 april 2026 en is een initiatief van de Sint Antonius van Paduaparochie.

Tekst Ynte Dragt

Foto Sipke Draisma

“De burgemeester is hoeder van het midden”





In het Logegebouw van de Odd Fellows in Sneek sprak burgemeester Jannewietske de Vries van de gemeente Súdwest-Fryslân donderdagmiddag over verbinding en polarisatie. Wie een abstracte beleidslezing verwachtte, kwam bedrogen uit. Wat volgde was een persoonlijk, doorleefd verhaal waarin jeugdherinneringen, levenscrises en bestuurlijke keuzes in elkaar grepen. Een zeer boeiende lunchlezing die er toe deed!

“Toen ik deze lezing voorbereidde,” zegt ze halverwege, “zag ik ineens een hele mooie rode draad door mijn leven.” Die rode draad begint op het ijs.
Besturen op de schaatsclub

“Mijn bestuurlijke carrière is begonnen bij jeugdschaatsvereniging De Gouden Reed in Grou,” vertelt ze met een glimlach. Als jong meisje organiseerde ze wedstrijden, regelde prijzen bij winkeliers, zorgde voor kascontrole en een scheidsrechter. “Eigenlijk leerde je daar spelenderwijs al besturen.”

Ook taal diende zich vroeg aan. Als tienjarige werkte ze mee aan hoorspelen bij de regionale omroep, de toenmalige RONO. “Ik was een tienjarige die goed kon lezen, een heldere stem had, taalgevoel.” Het spreken, het verwoorden, het publiek meenemen, het zit diep in haar. Maar verbinding werd pas echt een thema toen ze die verloor. Op haar zestiende verhuisde ze naar Hellevoetsluis. “Ik was totaal mijn identiteit kwijt,” zegt ze. “Ik was eigenlijk totaal uit verbinding.”

De jonge puber bleef een tijd thuis van school. Haar ouders duwden niet, maar gaven ruimte. Langzaam vond ze zichzelf opnieuw uit. “Wie ben je eigenlijk? Wat wil je? Wat doet ertoe?” Die vragen zouden haar blijven begeleiden.

“Ik ben van de publieke zaak”

Na haar studie keerde ze bewust terug naar Friesland. “Ik wil terug, ik moet nog wortelen,” vertelt ze. Haar keuze voor het openbaar bestuur was principieel. “Ik ben niet iemand voor het bedrijfsleven. Ik ben van de publieke zaak. Ik ben eigenlijk van iedereen.” Dat ‘van iedereen’ is geen slogan, maar een waarde uit haar jeugd. “Iedereen doet ertoe. Je bent niet meer en ook niet minder dan iemand anders.”

Op haar verjaardagen kwam de hele klas; niemand werd buitengesloten. Haar loopbaan ontwikkelde zich snel, raadslid op haar 28ste, werk bij de provincie, later gedeputeerde. Maar het persoonlijke leven bracht opnieuw een breuk. De kinderwens bleef onvervuld. “Dat bracht me weer heel erg uit verbinding,” zegt ze openhartig. De vraag werd existentieel: “Wat is de bedoeling van mijn leven? Wat geef ik door?”

Ze vond een antwoord in een andere vorm van nalatenschap: een boerderij in Raerd die uitgroeide tot familieplek. “Het is toch een familieplek geworden. Dat is me ontzettend dierbaar.”

Ook in haar publieke werk zocht ze betekenis. Als gedeputeerde zette zij zich in voor Leeuwarden-Fryslân Culturele Hoofdstad. “Ik wil Friesland optillen,” zegt ze. Vandaag, als burgemeester, voelt ze dat alles samenkomt. “Dit is het mooiste werk wat ik op dit moment kan doen.”

Polarisatie uitgelegd en weerlegd

Tijdens haar lezing grijpt De Vries niet alleen naar eigen ervaringen. Ze laat twee filmpjes zien die haar denken over polarisatie hebben beïnvloed. Eerst een animatie waarin helder wordt uitgelegd wat polarisatie eigenlijk is: tegenpolen, brandstof, wij-zij-denken. Verschillen van mening zijn niet het probleem, zo klinkt het, maar het moment waarop we de ander niet meer als gelijkwaardig zien.

Daarna volgt een fragment van polarisatiedeskundige Bart Brandsma, die de “drie basiswetten van polarisatie” en de verschillende rollen schetst, van ‘pushers’ aan de uitersten tot bruggenbouwers en het zwijgende midden. De burgemeester noemt hem expliciet “de polarisatie-expert van Nederland” en haalt vooral één inzicht aan: je moet niet de uitersten bestrijden, maar het midden versterken.

“Ik vind de kunst van het burgemeesterschap: op zoek gaan naar het stille midden. Hoe groter en sterker we het midden maken, hoe meer je hoort waar de kracht van de samenleving zit.”

Ze verwijst ook naar socioloog Jan Willem Duyvendak, die stelt dat de kloof in Nederland vaak groter wordt ervaren dan feitelijk het geval is. Dat relativeert zonder te ontkennen. Want emoties zijn reëel, ook als cijfers nuance brengen.

Noorderhoek: draagvlak in een volkswijk

Die gedachte krijgt concreet gewicht in de discussie over de opvang van asielzoekers in Sneek. De komst van een AZC had kunnen uitmonden in felle tegenstellingen, zoals elders in het land.

“We hebben hier natuurlijk ook een discussie over de vluchtelingenopvang gehad,” zegt De Vries. “Maar wij hebben dat mooi op tijd met elkaar goed geregeld in de gemeenteraad en in de samenleving.”

Met nadruk spreekt zij haar waardering uit voor de Noorderhoek, de volkswijk waar het AZC gevestigd werd. “Ik heb heel veel waardering voor de Noorderhoek als volkswijk, hoe die dat met elkaar steeds gedragen hebben.”

Voor haar is dat het stille midden in actie: bewoners die zorgen hebben, maar ook verantwoordelijkheid nemen. “Ik ben heel blij met onze bestuurscultuur,” voegt ze eraan toe.

De Furmerusflat: aanwezig zijn

Dat verbinding ook in rauwe omstandigheden betekenis krijgt, blijkt wanneer ze spreekt over de schietpartij in de Furmerusflat in de Noorderhoek. Een vrouw werd daar neergeschoten; haar partner pleegde zelfmoord. De vrouw overleed later.

“Dan informeer ik direct een klein team,” vertelt ze. Maar ze blijft niet achter een bureau. “Ik ben direct naar de flat gegaan.” Daar is ze ‘burgermoeder’ voor bewoners die het geweld hebben gehoord of gezien. Tegelijk beschermt ze hen tegen mediadruk. “Dan ga je de bewoners beschermen.” In haar publieke reactie benoemt zij wat volgens haar gedeeld wordt: “Dat we veilig willen wonen in een fijne buurt.” Daarna volgt overleg met woningcorporatie en partners. Rollen wisselen elkaar af: beschermer, bestuurder, bevoegd gezag. En steeds weer: taal. “Taal is heel erg belangrijk. Welke woorden kies je?”

De Vries gelooft sterk in fysieke nabijheid. Het college vergadert regelmatig in dorpshuizen. Nieuwjaarsrecepties werden vervangen door een rondreizende Fjoertoer langs dorpen en wijken. “Ik wilde graag naar de gewone mens,” zegt ze. Ook mensen die zich afkeren van de overheid probeert zij niet los te laten. “Er zit een vraag onder. Er zit een zorg onder.” Haar inzet is vasthoudend: “We gaan ze één voor één terug veroveren in contact.”

Liefde als bestuurlijke houding

Aan het einde van de middag klinkt applaus, maar ook kritische vragen. Over rellen elders in het land. Over veiligheid en draagvlak. De burgemeester antwoordt bedachtzaam, zonder zich te verschuilen. Wat blijft hangen, is geen politiek programma, maar een houding. Kwetsbaar waar het kan, standvastig waar het moet. Ze noemt zichzelf “onbewust bekwaam” wanneer ze terugkijkt op haar levensloop, pas bij reflectie ziet ze hoe persoonlijke ervaringen haar bestuurlijke stijl hebben gevormd.

Verbinding is bij Jannewietske de Vries geen beleidswoord. Het is werk. Dagelijks werk. Of zoals haar lezing impliciet duidelijk maakt: de burgemeester is hoeder van het midden en dat midden begint bij de bereidheid om te luisteren.

Geduld





Bij myn geboarte, toen ut geduld útdeeld wurdde, stond ik nyt foaran. Gang is alles!

Tòch ken ik enòrm geniete fan minsen dy't wel geduld opbrenge kenne.

Dêrom genoat ik ok fan un prachtech stukje húsflyt op un foardeur ergen in Fryslaan!

Suks lêch ik graach even fast met de mobyl.

Ensafh nummer 1 fan 2026 is der!






En dêr wil ik wel even andacht an bestede! Alle kearen wear un feestje om de inhoud te lezen.

Reaksy's





Ut komt regelmatech foar dat ik reaksy's op myn dachboekstukjes krij. Dat was fandaach ok wear ut gefal. Skaatshistoarikus Hedman Bijlsma stuurde de fòlgende mail. Siën hier onder. Su'n mail durf ik dan wel te delen omdat ut in ut algemeen belang is. Dank Hedman, ik bin der wies met!
Ok Jans Groothuis, ok wel bekend in ut Sneker skaatssirkwy, kwam met un moaie reaksy. Ik hew Jans al fia de mail antwoard geven.

En allemachtech wat ride de Nederlanders op dit moment fantastys!

Ik zag dat je gisteren in jouw dagboek een mij bekende foto plaatste. Die is gemaakt op 20 januari 2013 toen op de ijsbaan in Sneek het Fries kampioenschap kortebaan voor de oudste pupillen werd geplaatst. Die foto stond indertijd in het schaatsjaarboek Schaatsseizoen 2012-2013, waarvan ik de eindredacteur was. De door mij gemaakte foto stond op pagina 243 op een titelpagina in dat boek. De rode letters kortebaan (rechtsonder op jouw dagboekfoto) maken onmiddellijk duidelijk welke bron is gebruikt. Tussen haakjes: dat boek verschijnt nog steeds. In november 2025 verscheen de 53ste jaargang. Deze ‘krasse knar’ nam in 1973 het initiatief en is betrokken geweest bij alle 53 edities.

Na afloop van dat kampioenschap in 2013 werd zowel bij de jongens als de meisjes de top-4 gehuldigd op een podium op het ijs. Maar ik herinner me nog als de dag van gisteren dat de (in maart 2023 overleden) voorzitter Jacob Akkerman na afloop van dit huldiging vroeg of de jongens en meisjes mee wilden komen om ook nog een foto te maken voor de poort van de ijsbaan. Hij kreeg dat zowaar voor elkaar. Hij staat op de foto in het midden achter met links naast hem Johannes de Vries (Grou), de vertegenwoordiger van de ‘Bond van IJsclubs’(Gewest Friesland KNSB).

Ik stuur als bijlage mee de originele foto die ik daar maakte. Ik zou de namen van zowel de top-3 bij de jongens als bij de meisjes kunnen opsommen, maar volsta met twee nu nog bekende rijdsters. Op de voorste rij tweede van links – in de krans – de kampioene bij de meisjes Michelle de Jong (Rottum) – de jongere zus van Antoinette Rijpma-de Jong) – en rechts naast haar inderdaad Femke Kok (Nij Beets). De toen 12-jarige Femke werd derde in dat pupillenkampioenschap.

Mvg,

Hedman Bijlsma (Drachten)

Moai weekend





In ut súden fan oans laan is ut op dit moment folop Carnaval, un prachtech tradisjoneel feest. In Sneek, dat disse dagen Drabbelterp hyt, wurdt ok folop Catnaval fiert deur de Oeletoeters. Oulopen saterdachmòrren skoat ik bovenstaande foto. Moai su in ut sonlicht.

Femke in Sneek





Ferder dit hele weekend geniete fan’e Olympise Speulen in Italië. Fanmiddach was tòch wel un geweldech hoogtepunt. De Koaninginnerit op’e 500 meter met un fòrmidable Femke Kok út Nij Beets dy’t ut goud foar Jutta Leerdam pakt. Puur geniete!

In oans appgroep fan ONS Old Skoal, postte Stoffel Boersma ( aktyf frijwilleger bij de Iesklup fan Sneek) un fraaie foto út’e winter fan 2012/13. Op de foto foar de Docky van der Werf iesbaan an’e Liwwarderwech is Femle Kok te siën, tweede linksfoar. Ut betreft hier de pupillen Frys kampioënskap kòetre baan. Prachtech! Ik hew ferder gyn útslach òf su fan’e wedstryd.

Fandaach de 125ste geboartedach fan Benedictus van der Veer





Ut is fandaach op ’e kòp ou 125 jaar leden dat oans fader Benedictus van der Veer geboaren wurdde: 14 febrewary 1911.

Syn leven hier duurde tòt en met 19 desember 1990, toen overleed hij.

Tussen dy twee datums speulde syn leven ou.

As nakommerke mocht ik oans fader mar 36 jaar metmake.

In un antal fersen over hem probear ik pappe levend te houwen.

Herinnerings dy’t inkleurd binne deur de tiid.

Ut is der nyt minder om:

Foar oans fader

Stille sundachmòrrens

weetst nòch pappe
wij tegare
op stille sundachmòrrens
kuierend over ut Tranendal
en de Kerkhofslaan

bij Tonkes syn groate hús langs
-‘beter doadgraver is der nyt jonge!’-

de grauwe betonnen pishokjes
met goarwitte urinoirs fan ’e Sphinx
dêr’t swarte torren ferstoppertsje speulden

dan dangelend over
de kreas anharkte skelpepaadsjes

tussen moai knipte konifearen
wij spoarsoekend om wat weest het
útbeiteld in swart marmeren serken
-wit op swart-

pappe, hoe stil nau
dy sundachmòrrens

Frijdach






Oulopen week nou nyt bepaald stilsitten. Ut is nou frijdachmiddach en ik siën met un goëd gefoël teruch op disse week. Bysòndere interviews deen en allemaal útskreven.

Rameau





Fanmiddach bij Rameau Skoënen un paar moaie súpergoëd sittende stappers kocht. Wat is dat ferrekte nòflek at je fakkundech holpen wurden. Ut sú ‘nòrmaal’ weze mutte, de praktyk is helaas wel us anders. Mar bij Rameau is ferkopen nòch un fak en adfys is deskundech. Dank Annie & Femke!!

Nou lekker weekend fiere!

Oorlogskou





Fanmòrren bêst wel un heel emoasjoneel interview met Klarinske de Roos út Beetsterswaach had foar de Friesland Post. Ut interview nam ik ou foar de rúbryk ‘Fertellers yn Fryslân’. Soms overkomt ut mij dat un interview un onferwachte wending nimt. Dat was fanmòrren ut gefal. Ut wurdde un ferhaal over oarlòch, ferwerking en de dramatise gefòlgen fan un oarlòch.

Binnen no time was der fertrouwen tussen Klarinske en mij. En toen begon Klarinske te fertellen over hoe groat de infloëd fan’e Tweede Weareloarlòch weest was in ut gesin wêr’t sij in opgroeid was. An mij de taak ut wel te benoemen, mar nergens eksplisyt. Heel ingewikkeld allemaal.

Ut ferhaal fan Klarinske is foar ut aprilnummer fan’e Friesland Post heel aktueel. Disse interviews binne noait frijbliëvend, ik siën ut as u nútdaging om der un waardefol ferhaal fan te maken en ut fertrouwen fan Klarinske nyt te beskamen.

Klarinske noemt ut ferhaal over har moeke ‘Oorlogskou’. Un perfekte titel, dy’t de sware lading fan ut ferhaal helemaal dekt.

Kunstenaar Jan van der Meulen
Ut interviewen brengt mij letterlek overal. Fandaach was dat o.a. in Burgum, bij de kunstenaar Jan van der Meulen. Op un freeslek grieze middach in februari begon de son te skinen in de woankamer en ut atelier fan Jan van der Meulen. Jan is negentech jaar, mar skildert nòch elke dach. Ik mocht Jan met woarden pòrtretteare foar de rúbryk ‘Krasse Knarren’ fan ’e Friesland Post. Tegare met fotograaf Tom op interview is sowieso un feestje. Fanmiddach was dat dus ok wear ut gefal. Ik wurdde helemaal blij fan ut gesprek, mar ok seker fan wat ik sach. En dat laatste ken Jan nyt mear. Hij is foar 95 % blyn, mar dat is gyn belemmering foar ut skilderen. Hoe’t dat sit kenne jum in ut april-nummer fan’e Friesland Post leze. Tom Coehoorn het twee moaie foto’s fan oans maakt.

Foarjaar in ut Amsterdamse Bos
Un hearlek moment fanmòrren in ut Amsterdamse Bos: Sneeuwklokjes in bloei. Nòch even deursette en ut is écht foarjaar!!

Nòrmaal op maandach
Nòrmaal op maandach was fanmòrren drave in ut Rasterhoffpark. De Heuvels op! Dat ging bêst. Ondertussen wel un soad last fan'e pollenallergy. Dy ferrekte Els (boom) haat ik! Fanmiddach naar un begraffenis weest. Op su'n grize dach as fandaach komt ut nòch hefteger binnen. Prachtege Olympise 1000 meterrit fan Femke Kok en Jutta Leerdam siën. Ut silver en goud was mear as earemetaal, ut was karakter! Fanavend nòch an ut interviewen weest. Eigenlek un nòrmale maandaach foar mij.

Poallaanskap dé Sneekermeer
De bossen tulpen, één fan myn lievelingsbloemen, staat in'e faas. Ik krij der altyd ut ultieme foarjaarsgefoël fan. Mar ondertussen is ut bútendeur mistech, gries en grau. Nyt myn weertype. Kollege Ynte Dragt plaatste fandaach ut fòlgende bericht op de GrootSneek-site: "Door de aanhoudende winterse omstandigheden en snijdende kou van afgelopen week is op het Sneekermeer krui- en drijfijs ontstaan. Met het hardnekkige nevelige weer erbij oogt het meer als een poollandschap." Nou su, ut is nyt anders. En ik weet ut wel de measte Elfstedentòchten binne in febrewary houden. Tòch mocht ut om mij wel écht foarjaar wurde! De foto boven dit over-ut-wear-eamel-stukje is fan Ynte Dragt. Hew ik earlek fan um lutten.

Saansakken foar de deur
Ut was fandaach spòrtyf besiën un dach met saansakken foar de deur. Ferder ok niks te melden.

Roomsen binne anders as Griffemearden...
Fanmòrren un antal foto’s in’e RK Kerk fan Sneek, nadat ik oulopen week ut ‘College Collectanten te Sneek’ interviewd had. Uteraard moesten de hearen op’e foto. Un seldsem bysòndere groep mannen. Wêr ut interview over ging? Dat leze jum in’e laatste week fan februwary in GrootSneek krant. Bovenstaand boek befan ut Oprichtingsregelement fan ut ‘College’.

Februari is feestmaand
Fandaach kwam ut febrewarynummer fan GrootBolsward/IJsselmeerkust krant út. Ik skreef onderstaande editorial foar dizze útgave. Februari was vroeger, in de vorige eeuw, bij ons thuis een feestmaand. Mijn vader en mijn moeder vierden dan hun verjaardag. Ik noemde hen altijd pappe en mamme. Su deden we dat in Sneek en Bòlsert rúm un halve eeuw leden nyt. Kom dêr teugenwoardech nòch us om! Maar dit terzijde. Dit jaar is het op 14 februari precies 125 jaar geleden dat mijn vader werd geboren. Een gedenkwaardig jaar voor mij persoonlijk. Mijn moeder kwam twee jaar later ter wereld. Mijn vader had, vond ik tenminste, een bijzondere doopnaam: Benedictus. Vooral de betekenis ervan is het weten waard: de gezegende. Ik voelde mij ook gezegend met zo’n vader. Onze GrootMedia-kranten staan vol met persoonlijke verhalen. Wat ik nu in deze editorial over mijn vader zaliger schrijf (hij overleed op 19 december 1990), is persoonlijk. Een verhaal uit het hart. Dat persoonlijke moet niet worden verward met het privéleven. Ik schrijf vanuit mezelf, maar niet over wat achter de voordeur hoort te blijven. Persoonlijke verhalen. Verbindende verhalen, daar staan wij als redactie voor, zeker in een tijd van polarisatie. In dit nummer van GrootBolsward/IJsselmeerkust staan ook weer hartverwarmende persoonlijke verhalen. Lees bijvoorbeeld de coverstory van Dirkje Plantinga en Michiel de Ruiter uit Bolsward. Het echtpaar heeft z’n levenswerk gemaakt met de stichting ‘Esperanza Hoop voor Honden’. Een letterlijk hoopvol verhaal over mensen die verwaarloosde honden uit met name Spanje adopteren en er daarna voor zorgen dat de dieren een goede plek krijgen. Wat ze doen is superklein maar maakt de wereld wel een stukje mooier. Ik word blij van deze mensen! Ze doen tenminste ‘iets’. Het doet er toe. Hun verhaal doet er toe! En het levensverhaal van de 27-jarige Yldau Reitsma, ook zo’n hoopvol verhaal van iemand die nu weer vrolijk in dit ondermaanse leeft. Maar het is wel eens anders geweest. Er was een tijd dat Yldau met suïcidale gedachten rondliep. Mar ze is er uitgekomen met onder andere veel liefde om haar heen. Fijn en moedig dat Yldau haar verhaal met anderen wil delen en hierdoor er misschien wel verbinding ontstaat. En juist dat laatste willen wij ook met onze GrootMedia kranten bereiken. Het ongezien zichtbaar maken. Persoonlijke verhalen, ik hou ervan. Geniet met volle teugen van deze GrootBolsward-editie nummer 2. Trouwens wie Valentijnsdag, de Dag der Liefde wil vieren, ga je gang. En tegen Warme Truiendag? Lekker doen!

Koade Road
Fòlgens mij nòch noait earder met maakt, mòrren om 06.30 wakker wurden deur un alarm wear allert! Koade Road met werkelek spekgladde diken, ok in Sneek. Fanút ut raam twee moaie ( fyn ik self teminsten) foto's maakt om bovenstaande letterlek te illústrearen.
Hieronder ut bericht op GrootSneek-site: Code rood in Noord-Nederland door extreme gladheid: verkeer grotendeels stilgelegd FRYSLAN - Het KNMI heeft code rood afgegeven voor Groningen, Friesland en Drenthe vanwege grootschalige en verraderlijke gladheid door ijzel. De waarschuwing geldt voor zowel het vasteland als de Waddeneilanden en is van kracht tot woensdagochtend 10.00 uur. Op de wegen in Friesland hebben zich inmiddels tientallen ongelukken voorgedaan. Volgens Rijkswaterstaat gaat het vooral om vrachtwagens die zijn geschaard of van de weg zijn geraakt, evenals personenauto’s die door de gladheid zijn gecrasht. Weggebruikers worden met klem opgeroepen om thuis te blijven, omdat het eigenlijk niet verantwoord is om de weg op te gaan. Vanwege de gevaarlijke situatie is een NL-Alert verstuurd naar mobiele telefoons in Noord-Nederland. In het bericht wordt gewaarschuwd voor extreme weersomstandigheden en wordt mensen dringend verzocht binnen te blijven en alleen 112 te bellen bij levensgevaarlijke situaties. Het openbaar vervoer is zwaar getroffen. In de provincie ligt het volledige treinverkeer stil als gevolg van de weersomstandigheden. Naar verwachting rijden de treinen niet eerder dan 11.00 uur weer. Ook het busvervoer is volledig stilgelegd. Naast Groningen, Friesland en Drenthe is er ook in het noorden van Overijssel, Flevoland en op de Waddeneilanden sprake van uitgebreide gladheid door ijzel. Voor deze gebieden geldt code oranje. De autoriteiten blijven waarschuwen voor de risico’s van gladde wegen, fietspaden, voetpaden en bruggen en adviseren dringend om niet de weg op te gaan zolang de waarschuwingen van kracht zijn.

Onder de minsen
'k Mach graach onder de minsen weze! In'e namdaach hearlek interview met ADVENDO-minsen had! De músyjfereneging is in Sneek, ja in'e hele weareld un begrip. Ut foëlde goëd om in ut ADVENDOgebou an'e Korte Vreugde te wezen. Later mear in GrootSneek-krant.

Rike ontmoetings
Su saai as de dach fan gister was, su enersjyk bin ik der fandaach teugen an gaan. Begon fanmòrren al met un 'pittege' interfaltrening in ut Swettebos. Fanmiddach un onferwachte ontmoeting met D. H. ( ik bewaar hier de privacy) un hele bysòndere man dy't op un únyk plak in Sneek woant. Fanavend un útgebreid interview met 4 beflogen minsen fan un Sneker foetbalklup had. Ok hier bliëf ik even faach. Later sal wel dúdelek wurde om wie't ut ging! Ut bovenstaande kleinnoad is un onderdeel dat in ut interview naar foaren kwam!

Ponkjes
Wat in ut foto argyf an ut sneuepen. Kwam ik disse foto teugen fan twee ponkjes út'e kerk fan Sânfurd. Ferder un hearleke rustege dach had. Foetbal op ESPN kieke. Eigenlek seldsem luie dach had. Nee, ok nyt naar SC Heerenveen weest in ut Abe Lenstra Stadion. Idioate begintiden, alle foar de kommersy.