Pikefel-poëzy fan Snitser Pier Boorsma
DE HOMMERTS- Pier Boorsma, berne op 15 maart 1944 yn Snits, is net in produktyf dichter. Neidat yn 1971 syn flintertinne poëzydebút ûnder de namme ‘ de neidagen fan in keamerhear ’ ferskynde, kaam yn 1978 syn twadde bondel út ‘ Under frjemde wetten ’. It hat in fearnsieu duorre foardat syn tredde bondel it ljocht seach. Koartlyn is by de Koperative Utjowerij ‘net allinne genôch ’ útkommen. Ek gjin tsjokke bondel, mar 19 fersen, lykwols in boekje mei prachtige poëzy, om pikefel fan te krijen.
Komselden haw ik sa’n yn it moed taastend fers oer de dea fan in mem lêzen as it folgjende:
in memoriam matris
mem, hjoed is dyn ein
dyn libben skrillet
yn nauwer ingten tobek
de tiid stiet stil
yn dit fortrek
noch harkest nei de ljurk
dy’t boppe tiid en romte stiicht
en sjongende dyn stjerren liicht
sa is it goed seisto
sa is it ivige libben no
en mei dyn leave lytse hân
seinigesto myn ûnferstân
dan litst my los
as yn in stil dûzjen
ik hear de kosmos
yn myn eare sûzjen
en djipper yn de siele dreaun
stiet ivich my dyn byld beskreaun
De ynhâld sprekt foar himsels, opfallend is it brûken fan de âlde Fryske stavering. It liket in detail mar it is mear, it past by de mem dy’t hjir betocht wurdt. Ek it byld fan it ljurkje is treflik, gjin fûgel dy’t sa it ivige symboalisearret as krekt de ljurk. In himelbestoarmer.
Der steane noch mear fan dizze, suver intime, persoanlike fersen yn de bondel. Ek it fers ‘psychografy’, oer in autistys famke, rekket my:
psychografy
myn leaf lyts famke
se leit yn harsels fersonken
nea hat wat fan werkennen blonken
op har ynlik leaf gesicht
bine de grinzen fan har lichem
sit har wrâld potticht
se stoareaget wat foar har út
bitter jou ik har in tút
it hat gjin doel
dat ik tsjin har praat
ik bin hjir inkeld rekwisyt
fan har ynderlik klimaat
har antlit is in masker
foar ynderlik bewegen
ik bin ferlegen
taskôger- mei har oan
as ik hoeden neier kom
laket se stom
se komt yn eigen dreamen om
Opfallend is dat Pier Boorsma nergens lêstekens of haadletters brûkt, de keale taal is genôch foar him. Sober soe ik syn dichtsjen yn dizze persoanleke fersen neamme wolle, sûnder fersiering, sûnder falske sentiminten. Dizze poëzy skrynt en lit my as lêzer net los, it lytse oantal fersen is mear as genôch.
Wa’t nei it lêzen fan boppesteande twa fersen tinkt dat Pier Boorsma in mankelike bondel skreaun hat, hat it mis. Lês it folgjende koarte fers mar:
kristallografy
suverens
is mei minsken net te dielen
even yn in flits
de leafde tusken twa sielen
mar dan al net mear
de triedden fan de kosmos
komme yn myn tinzen gear
en ienlik yn it hielal
bin ik it suverste kristal
De tema’s tiid en dea, leafde en fertriet, koartsein de grutte dichterlike tema’s wurde troch Pier Boormsma yn dizze bondel besongen. Hy docht dat op in tige persoanlike wize, dy’t djip rekket. It binne prachtige fersen fan in dichter dy’t ea ris skreau: “Poëzy is foar my it bewustwurden fan de minsklike kondysje.” Mei dizze nije bondel makket er dy wurden mear as wier!
Henk van der Veer
‘ net allinne genôch ’, fersen fan Pier Boormsma. Koperative Utjowerij. 48 siden. Priis € 11,--
Sneeker Nieuwsblad, 05.09.2005
|
 |
